zaterdag 1 september 2012

Nieuwe fase

De zomer is voorbij. Vandaag begint althans de meteorologische herfst en in de tuin is dat duidelijk te merken. Rond de fruitbomen vallen geelbruine blaadjes. Aan twee van de zes geplande bedden – voor de kool- en de bladgewassen – ben ik dit tuinseizoen niet toegekomen, dus bij mij geen boerenkool, spruitjes, veldsla of andere wintergroenten te zien. Het begint daarmee een enerzijds lege en anderzijds rommelige tuin te worden. Gelukkig geven de laatste beetjes groenten en fruit nog kleur en sfeer, en is het gras door de regelmatige hemelbewatering mooi groen gebleven. Het is nog steeds een heerlijke plek om te zijn.

In mijn nieuwste lijfblad, Tuin&Co, staat bovenaan de to do-lijst voor september: “Inventariseer de wensen voor volgend jaar, zodat je in de wintermaanden de grote, ingrijpende klussen kunt aanpakken”. Erg lang is die wensen-/eisenlijst bij mij niet (maar dat zegt niets over de tijd die erin gaat zitten!): het schuurtje aanpakken, de grasranden afsteken, spitten, spitten en nog eens spitten.

Het wordt de komende tijd dus allemaal wat eentoniger in mijn tuin en daarom stap ik af van de vaste frequentie van twee keer per week een weblog publiceren. Iedereen die mij tot nu toe heeft gevolgd: bedankt voor je aandacht! Ik heb genoten van alle reacties: ervaringen, tips, medeleven en complimenten – via deze site, Twitter, Facebook, de mail of IRL. Mede daarom schrijf ik dit weblog met veel plezier. Als ik mijn verwondering, frustratie of resultaten weer een keer wil delen, zal ik dat dan ook vast en zeker doen. Maar voorlopig ben ik dus aan het spitten.


woensdag 29 augustus 2012

De laatste beetjes

Zo zoetjesaan begin ik de balans op te maken van mijn eerste jaar als ecologische moestuinder. Deze week haalde ik de laatste appels en pruimen uit de boom. Van de pruimen had ik dat eind augustus wel verwacht, maar van de appels had ik de oogst toch meer in september en oktober gepland. Zo zie je maar, de natuur laat zich niet plannen. De enig overgebleven courgetteplant bijvoorbeeld heeft de smaak nu pas echt te pakken, want daar verschijnen nog steeds nieuwe bloemen en vruchten aan. Hoe de gele courgettes en de pompoenen smaken ontdek ik hopelijk volgend jaar, als ik betere antislakkenmethodes ga inzetten.
In het bed ernaast staan de bietenblaadjes nog fier overeind en ook die groeien door. Of dat voor de bietjes onder de grond ook geldt betwijfel ik. Als ik met mijn vinger wat aarde wegschraap, stuit ik nergens op mooie knolletjes. Ik vrees dat ze toch te veel te lijden hebben gehad van de overvloedige regen in juli – net als de radijsjes waarmee ze het bed dit jaar delen. (De wortel, ui en venkel die ik daar eveneens had gezaaid kwamen nooit op.)
Het kruidenbed daarnaast is intussen veranderd in een woeste bloemenzee. De lavendel heeft het loodje gelegd, van de tijm heb ik één keer wat takjes gehaald en de citroenmelisse en de oregano zijn bedolven onder de – ja de wat eigenlijk? Roze en gele bloemen op hoge groen bebladerde stengels. Die ik allang had moeten kortwieken natuurlijk, want nu heeft het zaad voor volgend jaar zich alweer verspreid…
Dappere bietenplantjes met woest kruidenbed op de achtergrond
Het laatste bed waar ik dit jaar aan ben toegekomen is al een paar weken leeg. Dit was het succesnummer van 2012: de peulvruchten. Dat is dan de tuinbonen en de sperziebonen niet meegerekend, want die plantjes werden steeds voortijdig een kopje kleiner gemaakt. Van de doperwten en de kapucijners heb ik echter genoten. Die gaan volgend jaar in de herhaling!
Rode groenten en vruchten waren er vooral in het begin van het seizoen: aardbeien, aalbessen, jostabessen, rabarber en frambozen. Ik zou bijna vergeten dat ik die ook nog heb gegeten uit eigen tuin! Hoewel, met die frambozen was het niet veel. Daarom ben ik heel erg blij met de toegift van de frambozenstengels die ik afgelopen winter had gesnoeid en die nu volop vruchten dragen. De eerste framboos was deze week al rijp zodat ik kon proeven. Zálig!

zondag 26 augustus 2012

Überschattig

Het is alweer een paar weken geleden dat ik op een avond een bijzondere ontmoeting had op de tuin. In eerste instantie schrok ik van hem, maar op het tweede gezicht vond ik hem überschattig. Voordat ik mijn telefoon kon pakken om een foto te maken, verschool de egel – want over hem heb ik het – zich onder de planten van buurman T. Kennelijk dacht hij dat ik zijn gestalte niet zou terugvinden op de identiek gekleurde houtsnippers, maar het tegendeel was het geval.
Ik had altijd al sympathie voor de egel, maar sinds ik weet dat slakken zijn lievelingskostje zijn, is hij gestegen in mijn achting. En ook omdat er onder mijn trouwe lezers een grote egelfan is, wil ik deze keer een paar woorden wijden aan dit bedreigde en onvolprezen diertje. Misschien kan ik hem en zijn nageslacht daarmee naar mijn tuin lokken. (Volgens dezelfde fan werken kattenbrokjes daarvoor beter – en beslist geen melk neerzetten, maar een schaaltje fris water.) Want net als vriend Mol is elk dier dat geen groenten en fruit eet van harte welkom! Een winterslaap houden bij mij in de tuin mag ook, ik zal voorzichtig zijn met blad opruimen. Maar dan wel van mijn regenwormen afblijven – die andere nuttige diertjes in de tuin.

woensdag 22 augustus 2012

Cucina italiana

Na een lange reeks teleurstellingen kon ik deze maand dan toch eindelijk mijn eerste eigen zelfgekweekte courgette oogsten!


De courgette is voor mij zo’n beetje het symbool van de Italiaanse keuken, dus voor een lekker recept haalde ik er een oude jaargang van La Cucina Italiana bij. Olijfolie in de pan, fijngesneden rode peper erbij, courgetteschijfjes toevoegen en afblussen (of misschien beter gezegd: verder op smaak maken) met witte wijn. Een heerlijk en makkelijk gerecht met pasta!


Mijn courgetteplant blijft ondertussen groeien en bloeien en laat zich niet klein maken door de slakken. Hoewel die krengen ondanks de dubbele plastic vestingmuur de weg naar de bloemen nog steeds weten te vinden.



zondag 19 augustus 2012

In de fruitboomgaard

Een van de fijnste plekken in mijn tuin, zo niet mijn favoriete plek, is de fruitboomgaard. Twee oude appelbomen en een pruimenboom op een prachtig grasveld en helemaal af nu er sinds kort een picknickbank staat.

Het mooie van fruitbomen is dat je er niet veel aan hoeft te doen. Het gras aan de voet weghalen (en weg houden!) en een keer per jaar flink snoeien is al bijna genoeg. Verder gebeurt alles vanzelf: er komen bloemetjes aan, die worden bestoven en groeien zodoende uit tot vruchten.
Maar zoals wel vaker zit het venijn in de staart. Want dat heerlijke zoete fruit blijft natuurlijk niet rustig hangen totdat ik het pluk. Nee, nog voordat ik in de gaten had dat de appels zoet en dus rijp waren, was dat door allerhande dieren al opgemerkt. En nee, zeker niet alleen door de vogels. Wespen en een soort oorwurmen hebben vreselijke gaten in de appels geboord en vliegen en wespen doen zich te goed aan mijn pruimen. Van de ene appelboom heb ik letterlijk niet één appel zelf kunnen oogsten en eten. Van de andere appel en van de pruim is minstens de helft van de oogst aangevreten en beschimmeld op de grond beland. Tja, dat is het lot van de ecologische tuinder: onbespoten fruit moet je delen met de dieren in je omgeving.
Een net over de pruimenboom heeft eigenlijk weinig zin als de grootste belagers wespen en vliegen zijn...
Toch hoor je mij niet klagen. Terwijl ik dit schrijf, geniet ik van een zalig zoet pruimpje. In de koelkast wacht nog een bakje heerlijke appelmoes. En de laatste weken heb ik geen appels hoeven kopen. Die haalde ik uit de boom of – met een beetje geluk als ze nog niet waren aangetast – van het gras. Ze lijken een beetje op de Royal Gala, maar de wangetjes zijn iets minder rood. De boom raakt inmiddels al behoorlijk leeg (en dat dus al half augustus!), maar ik hoop dat ik er nog een appeltaart uit kan halen.



Hmm... zelfgemaakte appelmoes met kaneel!

woensdag 15 augustus 2012

Delicatesse

Reikhalzend keek ik uit naar mijn kapucijners. Na de prachtige bloei en groei moest dat toch wel iets bijzonders worden. In de tuinen om me heen zag ik steeds meer diepdonkerpaarse peulen hangen, maar die van mij verkleurden niet. Toch maar eens op het zaadzakje gekeken. “Bloeit violet, de peulen blijven groen.” Aha.
Snel maar eens oogsten dan, want sommige leken een beetje geel te worden – na alle regenbuien waarschijnlijk niet door verdroging maar door verrotting. Het leverde me een nettogewicht van 110 gram op, toch zo’n 50% meer dan de oogst van de rijsdoperwten.

Kapucijneroogst 2012

Toen nog op zoek naar een geschikt recept, want hoe maak je die dingen lekker klaar? Ik moet bekennen dat ik ze eigenlijk bijna nooit eet… Een room-wijn-kaassausje leek me een goed idee. Mochten de kapucijners tegenvallen, dan viel dat niet zo op in de saus. Nou, de volgende keer laat ik dat prutje mooi weg. Verse groene kapucijners blijken namelijk een echte delicatesse!

Verse groene kapucijners in een room-wijn-kaasausje, met couscous en sla met avocado en radijs




zondag 12 augustus 2012

Verboden middelen

“Dit jaar ervaar ik wat ik volgend jaar allemaal anders moet doen”, verzuchtte ik deze week op een avond tegen buurman T. Hij heeft aan het begin van mijn laantje twee grote percelen met de mooiste bloemen en groenten, waar ik altijd jaloers vol ontzag langsfiets. “Ik leer ook nog elke keer bij”, reageerde hij tot mijn verbazing. “En niet alles lukt altijd”, vervolgde hij. “Een paar weken geleden stonden mijn wortels er hier nog prachtig bij. Dat beloofde genoeg peen voor de hele winter. Maar de puntjes bleken verrot, dus: weg wortels.” Goh.
Daarna vertelde T. hoe hij zijn andere gewassen wél zo mooi had gekregen. Zo realiseerde ik me nogmaals dat je altijd het verhaal achter de feiten moet kennen. En ik wil geen vergelijkingen maken met sporters en verboden middelen, maar het werd me wel duidelijk dat een ecologische idealist als ik niet moet rekenen op een vette oogst. T. kreeg echter zo’n medelijden met me na mijn verhaal over naaktslakken in de courgetteplantjes dat hij onmiddellijk twee ferme courgettes van zijn eigen planten voor me afsneed. Het kleine vriesvak boven mijn koelkast staat nu volgepropt met geblancheerde blokjes en schijfjes courgette, en minstens anderhalve liter courgettesoep – die ik afgelopen week alvast drie avonden heb gegeten.
Courgettesoep met dank aan buurman T.


woensdag 8 augustus 2012

Strawberry Fields Forever

Mijn laatste grote tuinproject deze zomer is een nieuw aardbeienbed aanleggen. Aardbeiplantjes zet je liefst na maximaal drie jaar op een andere plek, omdat ze de grond dan hebben uitgeput. En dat komt ook de grootte van de vruchten niet ten goede, als ik tenminste het verschil tussen mijn aardbeien en die van buurvrouw J. zie. (Hoewel dat ook aan mijn gebrekkige bemesting kan hebben gelegen.)
Het beste kun je de uitlopers van je plantjes in augustus op hun nieuwe plek zetten. Helaas zie ik geen uitlopers – mijn plantjes zijn blijkbaar zelf ook uitgeput – dus heb ik besloten nieuwe te kopen. Dat vereist nog enige studie, want welke soort is dan het beste en waar kan ik goede kwaliteit kopen? Zo moet ik kiezen tussen soorten die één of twee keer per seizoen vruchten geven. Ook de ondergrond is niet zo eenduidig: de een legt doek of landbouwplastic over de grond en maakt daar gaten in voor de plantjes, de ander legt stro rondom de planten. Ik heb nog even tijd om erover na te denken, want eerst moet ik de aarde omspitten en zoveel mogelijk onkruidvrij maken, en dat gaat wel wat middagjes kosten.
Het begin heb ik dit weekend gemaakt, door aan één zijde van het magisch vierkant een deel van de vrouwenmantel te ontmantelen. Mooie plant, maar ik heb er wel erg veel van staan. Ook een spontaan opgegroeid boompje (buurvrouw J. gokte een meidoorn) moest het veld ruimen. Het werkt niet makkelijk in de natte grond, maar met geduld en doorzettingsvermogen moet ik er in een aantal weken toch doorheen komen.
En dat allemaal voor een paar dozen aardbeien in 2013, 2014 en 2015.
PS Op internet vond ik een leuk filmpje van Schooltv over de aardbei en hoe die groeit.

zondag 5 augustus 2012

Doppertjes

Portugezen zijn geen groente-eters. Of nou ja, in de Lissabonse restaurants waar ik vorige week at, was het vooral vlees of vis met aardappel wat de klok sloeg. Twee keer per week (vette) vis is genoeg volgens het Voedingscentrum, en na vijf avonden kreeg ik ook wel weer eens zin in iets anders. Op de markten daar liggen overigens wel volop verse groenten en vooral fruit. Bij het eten van de immense sappige nectarines en overheerlijke verse vijgen betreurde ik ons klimaat, want zulke vruchten wil ik ook wel in mijn tuin. Maar goed, elke breedtegraad zijn charme.
Bij thuiskomst had ik dus wel trek in een flinke portie groenten en granen. Voordat de rijsdoperwtjes overrijp zouden zijn (volgens de reisleidster, zelf een ervaren volkstuinder, had ik ze alláng moeten plukken), besloot ik die te oogsten en als basis voor het avondeten te nemen. Ik denk dat het inderdaad net op tijd was, want de meeste planten werden al geel en sommige lieten vlak boven de grond los. Een tweede oogst lijkt er daarom helaas niet in te zitten.
Schoon aan de haak was het 75 gram. Dat is volgens datzelfde Voedingscentrum ruim onvoldoende, dus ik vulde aan met worteltjes, sugarsnaps en tomaten uit de supermarkt. Met rijst in groentebouillon en ricotta een heerlijke zomerse risotto!
De erwtjes waren wat aan de droge kant, maar nog altijd ruimschoots te verkiezen boven hun soortgenoten uit een potje, blik of diepvriesdoosje. Volgend jaar eerder zaaien, meer zaaien en eerder oogsten!

woensdag 1 augustus 2012

Verrassing


In een week tijd kan er een hoop gebeuren. Je kunt 5 heerlijke dagen in Lissabon doorbrengen, 18 nieuwe mensen leren kennen en 3 serieuze courgettes aan je plant krijgen. Toen ik terugkwam van vakantie was dat de grote verrassing in de tuin. Ik had me al bijna gewonnen gegeven in de strijd tegen de slakken, maar één plant heeft zich toch staande gehouden en daarmee mijn hoop op een mooie oogst nieuw leven ingeblazen.


Over de andere plant, die ik bij een nieuw offensief had voorzien van een dubbele plastic vestingwal en een kring koffie tegen de slakken, zal ik het maar niet hebben. De foto spreekt voor zich.


Evenmin wil ik ingaan op de courgetteplanten van overbuurvrouw L., waarvan ze inmiddels soep voor de hele vereniging kan maken. Ook wil ik niet te lang stilstaan bij de appels die nog steeds continu voortijdig en aangevreten uit de bomen vallen. Er lag ook een puntgaaf exemplaar in het gras, waarvan ik maar eens voorzichtig een hapje heb geproefd. Lijken mij prima moesappels, dus hopelijk blijft er nog wat hangen. Wél wil ik iets kwijt over mijn eerste peulvruchtenoogst, dus stay tuned!

zondag 29 juli 2012

Cadeautjes


Er leven heel wat mensen mee met mijn tuin. Van sommigen krijg ik zelfs een cadeautje als aanmoediging!
Symbool voor de (moes)tuin: een spade

Handiger dan een knielkussen: kniebeschermers

De ene vriendin kocht twee boeken, een ander ruimde haar zolder op en dacht aan mij

Buurvrouw J. gaf me van de winter deze pastinaak: “Je eerste oogst”

Prachtige handschoenen om bietjes, wortels enz. mee schoon te schrobben onder de kraan; ik overweeg nog om er "Judy" achter te borduren

woensdag 25 juli 2012

Geestverwanten

Eigenlijk mag ik van mezelf even geen boeken meer kopen. “Je hebt nog een hele berg half- of zelfs ongelezen exemplaren liggen die je ook zo graag wilde hebben!”, zegt een vermanend stemmetje in mijn hoofd. Maar toen ik voor de derde keer langs de stapel Met mest en vork in de Natuurwinkel liep, ging ik overstag. En het moet gezegd, dit boek ben ik ook echt metéén gaan lezen! Want dit is het boek dat ik zelf had willen maken. De schrijfster en de fotografe nemen je mee door twaalf maanden werken en genieten in, en eten uit de moestuin.

Zo’n tien jaar geleden verruilden de twee vrouwen de binnenstad van Haarlem voor een boerderij met een flinke lap grond in Groningen. Dat toverden ze om tot een waar paradijs, met bomen, bloemen, beesten – en groenten en fruit dus. Het moet ze bloed, zweet en tranen hebben gekost, maar daar laten ze niet zoveel van zien. En zo is elke bladzijde een stukje paradijs, met prachtige foto’s en tips en trucs om dat zelf ook voor elkaar te krijgen. Het zou mijn verhaal mogen zijn, maar dan met een leuke man in Drenthe ofzo.
De eerste tip uit het boek heb ik al toegepast in mijn tuin, dat was de zelfgemaakte gier. Aan andere tips en de recepten ben ik nog niet toegekomen. Die laatste bieden overigens ook veel vegetariërvriendelijke varianten, al moet je er intussen wel tegen kunnen dat de dames hun eigen haantjes braden.
PS Lees ook deze twee nieuwe publicaties van mij:


zaterdag 21 juli 2012

Het verhaal erachter


Meestal is het goed om het verhaal achter de feiten te kennen. Je zou anders maar eens de verkeerde dingen kunnen gaan denken – of onterecht jaloers worden. Feit: de bietjes van overbuurvrouw L. zijn al rijp voor de oogst en bij mij staan er alleen nog maar een paar voorzichtige blaadjes boven de grond. Verhaal erachter: overbuurvrouw L. zaait niet zelf, maar heeft haar bietjes als kleine plantjes gekocht. Zo komt zij dus aan die voorsprong. L. heeft slechte ervaringen met zaaien, vertelde ze. Zij verdenkt de muizen en de vogels ervan dat die de zaadjes uit de grond pikken. In haar tuinkast waren zelfs zaadzakjes aangevreten en lagen alleen nog de schilletjes van de zonnebloempitten op de plank (*note to self: zaadzakjes weer veilig thuis in de berging opruimen*). Opeens was ik dan ook heel trots op mijn dappere bietenplantjes!
Plantjes van de rode biet, die tot nu toe zowel muizen, vogels als slakken hebben weerstaan. Nu nog hopen dat de bietjes in spe niet wegrotten in de natte grond...

woensdag 18 juli 2012

Schade opnemen

Voor het eerst sinds de overvloedige regenval ging ik weer naar de tuin. Enigszins gealarmeerd door een fotoreportage in de nieuwsbrief van ons complex, met de titel Sawa. De tuinen op de foto’s leken inderdaad meer op rijstvelden dan op slabedden. Gelukkig zag ik mijn stukje grond er niet tussen staan en aangekomen bij mijn tuin werd ik ook niet verrast door een spontane vijver. Maar ook bij mij heeft het weer van de laatste tijd de begroeiing geen goed gedaan. De vrouwenmantel ligt zielig platgedrukt tegen de grond, de bietjes staan een beetje te verregenen en het gras ligt bezaaid met afgevallen, rottende appels en pruimen. Zelfs met de tweede lichting radijsjes (“lukt altijd”) is het niks geworden. Over de ravage die de slakken hebben aangericht zal ik het deze keer maar niet hebben.
Verrassingen waren er ook weer. De stokroosjes-in-wording staan erbij alsof er niets aan de hand is. In het “kruidenbed” (restant van vorig jaar: een dode lavendel, een halfdode tijmplant en een gigantische citroenmelisse) zijn woeste bossen mooie bloemen verschenen. Ik meen prikneuzen te herkennen, en verder is het iets met roze en iets met gele bloemen. Het bakje dat ik had meegenomen om de laatste jostabessen in te doen kon weer leeg mee terug, want de vogels waren me voor geweest. Eindelijk had ik wel een paar frambozen te pakken.
Het grasveld was zó zompig dat ik er niet overheen durfde met de motormaaier en ook de grond in de moestuinbedden voelt totaal anders aan dan een maand geleden. Het deed me denken aan vroeger op het strand, waar je, als je ging graven, heel snel bij het water uitkwam. Zelfs het geluid was hetzelfde.
Tijd om vooruit te kijken en omhoog. Er worden hogere temperaturen en minder neerslag verwacht en ook aan de andere appelboom beginnen de vruchten nu mooi rood te kleuren. Het is half juli en daags voor nieuwe maan, dus ik waag het er dit jaar nog één keer op met venkel, radijs en rode biet – hoewel het volgens de verpakking voor die laatste eigenlijk al te laat is. Om de overgebleven courgetteplanten strooi ik nog wat koffie – mijn nieuwste wapen in de strijd tegen de slakken. Nu maar even duimen dat het weer vanaf komend weekend inderdaad verbetert.

zaterdag 14 juli 2012

Niet in vorm

Naast mijn schuurtje staat een boom. Of eigenlijk is het meer een struik, want in plaats van een stam heeft hij een heleboel rechtopstaande takken, waarvan de meeste boven het schuurdak uitkomen en daar naar alle kanten opzijvallen. "Er komen witte bloemetjes aan", zei buurvrouw J. eerder dit jaar zonder veel enthousiasme. Ik kon hem volgens haar dan ook zeker een heel stuk terugsnoeien. Maar ik wilde die witte bloemetjes eerst wel eens zien. Flink snoeien kan altijd nog, dus ik haalde alleen de takken weg die elkaar of mij erg in de weg zaten. De witte bloemetjes verschenen inderdaad. Ik vroeg me af of het misschien een jasmijn was, maar als stadsmens ken ik die alleen van de plaatjes op de doosjes groene thee en ouderwetse dameszeepjes, dus ik kon het niet met zekerheid zeggen. Medetuinder E. bevestigde een paar weken geleden dat het inderdaad om een jasmijn gaat, toen ze - misschien is dat hier gebruikelijk - kwam vragen of ze een tak mocht afknippen om thuis in een vaas te zetten, "want mijn echtgenoot is er zo dol op en onze eigen struiken zijn nog te jong om bloemen te dragen". Inmiddels weet ik dat de jasmijn kort maar krachtig bloeit. (En zeker als je een tak in een vaas zet, wat ik toen zelf ook maar heb gedaan.) Wat nu overblijft is een ondergrond besneeuwd met witte blaadjes en een boom die niet in vorm is. Daar ga ik komende winter verandering in brengen en voor de takken heb ik al een mooie nieuwe bestemming: rijshout voor de peulvruchten.

woensdag 11 juli 2012

De mooiste roos

Echte rozen zijn prachtig en ruiken heerlijk, maar de mooiste roos is voor mij de stokroos. Grote bloemen, felle kleuren, overvloedig stuifmeel. Een vitale plant die zich met enorme kracht en vaart een weg omhoog baant van tussen de stoeptegels of straatklinkers. Zulke kanjers wil ik tegen mijn schuurtje aan hebben. Uiteraard zelf gezaaid, uit biologisch zaad met EKO-keurmerk. Tijdens een periode van wassende maan eerder dit voorjaar heb ik wat zaadjes in mijn schuurtje laten opkomen. Drie tere plantjes heb ik bij een volgende wassende maan na de IJsheiligen naast mijn schuurtje geplant. Wat nog niet meeviel, omdat de grond daar meer uit wortels dan uit aarde lijkt te bestaan. Voor de zekerheid heb ik er een barrière tegen de slakken omheen gezet, want je weet maar nooit of die krengen dit ook lusten. Al na een paar dagen zag ik dat het eerste plantje was aangeslagen, want daar verscheen een nieuw blaadje aan. Nu afwachten of ze doorgroeien en welke kleur rozen ik krijg - het is een zakje gemengd zaad. Het antwoord op de eerste vraag blijkt deze zomer, voor het antwoord op de tweede moet ik wachten tot 2013.

zaterdag 7 juli 2012

Aan de beurt

Na mijn debuut in april had ik vandaag mijn tweede werkbeurt. Iedere huurder doet in principe vier keer per jaar mee met de algemene werkzaamheden op de eerste zaterdagochtend van de maand. De helft zit er voor mij dit jaar nu dus op. Die algemene werkbeurten hebben wel wat. Zo knapt het complex er lekker van op. Alle delen die van niemand zijn, maar die iedereen gebruikt, worden dan onder handen genomen. Daarom kun je nu weer naar je eigen tuin fietsen zonder te hoeven wegduiken voor overhangende takken en zonder te hoeven uitwijken voor brandnetels. Dit soort lichte snoeiwerkzaamheden zijn min of meer gereserveerd voor de vrouwen. De mannen mogen riet uit de sloot trekken, boomtakken zagen en slootkanten maaien. Maar stoere vrouwen hebben we ook. Die waren vanmorgen druk met tegelpaadjes rechtleggen en verzakkingen wegwerken.

De werkbeurten zijn ook nog eens gezellig. Weer wat nieuwe gezichten en namen leren kennen en weer wat tuinfrustraties en tips uitgewisseld. Een voordeeltje voor mij was dat we dit keer ook de strook achter mijn tuin hebben aangepakt. En passant heb ik mijn doorgang naar de sloot meteen maar eens opengeknipt. Ongelofelijk hoe snel dat allemaal dichtgroeit en hoe snel dat opknapt als je er de heggenschaar in zet. Daar moet je dan niet te voorzichtig mee zijn. De coördinator van vanmorgen deed voor hoe je die meidoorns en andere fikse struiken gewoon zonder pardon drastisch kortwiekt. En dat is misschien nog het leukste van die beurten: je leert er weer een hoop van.

woensdag 4 juli 2012

Ode aan de kapucijner

In mijn top drie van mooiste ontdekkingen in de moestuin staan de bloemen van de kapucijner. Ik was zelfs zó gefascineerd door de prachtige vorm en kleuren dat ik helemaal niet doorhad dat er inmiddels ook al echte peulen aan de planten zaten! Daarom deze keer een ode in beelden aan de kapucijner, van de verschillende stadia bij een en dezelfde plant op een en dezelfde dag. Een potje kapucijners van Hak in de supermarkt zal nooit meer hetzelfde zijn!









En als toegift de onnavolgbare Keltische knoop van de kapucijner:


zondag 1 juli 2012

Nieuw offensief

Ik leef nog steeds op voet van oorlog met de slakken in mijn tuin. Die met die huisjes op hun rug zijn oké. Ik tref er weleens één aan in de jostabes of de frambozen, maar daar richten ze geen schade aan. Nee, dan hun dakloze soortgenoten! Die veranderen mijn moestuinbedden in een slagveld. Ik heb een halve tuin vol heermoes, berenklauw, haagwinde, kweekgras en ander lekker groen, maar naaktslakken zijn kieskeurig en hebben uitsluitend interesse in mijn jonge bonen-, courgette- en pompoenplantjes. O ja, en in mijn aardbeien!



Laatst heb ik al een flinke verdedigingswal tegen die beesten opgetrokken. Helaas hebben er een paar kans gezien daar onderdoor te kruipen. Ik neem aan omdat de regen zand had weggeslagen, want slakken lijken me geen types die gangen graven.
Op mijn blog over deze gevechtsstrategie kreeg ik een aantal reacties - opmerkelijk genoeg vooral van mensen die zelf géén last hebben van slakken. Zodoende kwam ik bij de tips & links van Jelle. Die leerden mij wat ik al eerder had gelezen: de ultieme diervriendelijke antislakkenmethode is nog niet ontdekt. Ik kan mijn arsenaal echter nog wel uitbreiden met een aantal slakkenvriendelijke tactieken om die gluiperds weg te houden bij mijn plantjes, dus ik ben dit weekend weer een nieuw offensief gestart. Nu maar hopen dat de slakken bereid zijn tot een wapenstilstand, want ik ben inmiddels door mijn sperziebonenzaad heen.

In alle yoghurtbekers-zonder-bodem heeft ooit al minstens één keer een sperziebonenplantje gestaan...

woensdag 27 juni 2012

Rood

Als je komt aanlopen bij mijn tuin, valt in eerste instantie het groen van het gras en het geel van de vrouwenmantel op. Kijk je daarachter omhoog, dan zie je het donkergroen van het schuurtje en de witte wolk van de jasmijn die nu op het hoogtepunt is. Ga je de tuin van dichtbij bekijken, dan zie je overal rode accenten. De rabarber, aalbessen en aardbeien heb ik grotendeels geoogst, maar dan nog is de trend in de moestuin onmiskenbaar rood!

De radijsjes zijn tot nu toe de bestlopende groenten in de moestuinbedden.


Inmiddels goed te onderscheiden van het onkruid eromheen: de rode biet (ware grootte: nog geen 10 cm...)


De bloemen van de kapucijners zijn nóg mooier dan die van de rijsdoperwten (die zijn wit).


Het gaat goed met de frambozen!


Dat geldt ook voor de fruitbomen; hier een paar heerlijke rode appelwangetjes van de ene appelboom.


De zwarte bes die een kruisbes bleek te zijn, blijkt dat nu toch niet te zijn! De verwarring is begrijpelijk: de jostabes is een kruising tussen kruisbes en zwarte bes.


En ook dit is niet wat het lijkt: geen aardbei, geen bosaardbei, maar een schijnaardbei. Te onderscheiden door de gele bloemetjes eerder in het seizoen.