woensdag 29 februari 2012

Zaden kopen


Hoe vaak zou ik hier al zijn langsgelopen? Toch zeker wel meerdere keren, terwijl ik elders koortsachtig zocht naar biologische zaden (je weet wel, met een EKO-keurmerk). Het tuincentrum heeft ze niet - net zoals supermarkten vroeger ook geen biologische producten verkochten. De zadenhandel in de stad (ja echt, die zit al sinds jaar en dag midden in het centrum waar geen groen sprietje te bekennen is) had op een totaal van ik geloof wel honderdvijftig zakjes welgeteld vijf biologische. En dat waren nou precies de groenten waarvan de vorige huurster mij haar aangebroken zaadverpakkingen heeft gegeven. Net toen ik dan maar via internet wilde bestellen, liep ik in de natuurwinkel bijna tegen deze stelling op. Dat ik daar niet aan had gedacht.

zaterdag 25 februari 2012

Zaaivirus

Ik kan gewoon niet langer wachten. De vorige huurster van mijn tuin verzekerde mij dat het geen zin had om vóór de IJsheiligen ook maar één zaadje in de grond te stoppen. Dat zou toch maar mislukken of zó traag groeien, dat ik net zo goed kon wachten tot half mei. Daarna groeit elke groente als kool, zei ze. Ik had me daar al volledig bij neergelegd, maar ben nu toch - net als onder anderen Natascha - bevangen door het zaaivirus. En dan zit er niets anders op dan voorzaaien. Dat kan warm, namelijk binnen op de vensterbanken, maar die zijn daarvoor bij mij te smal en te ver van de tuin. Het kan ook koud, in broeibakken, folietunnels of in een kas. Maar daar heb ik de spullen nog niet voor. En toen zag ik opeens die halflege stellingkast onder het transparante dak in mijn schuurtje voor me. Hier willen mijn tuinbonen- en tomatenzaadjes misschien wel vast ontkiemen!

woensdag 22 februari 2012

Wonderen

Groen heeft een kalmerende werking en is goed voor de gezondheid. Dat onthulde het programma Vroege Vogels deze maand op de website, ondersteund door een reeks bevindingen van de onderzoekers van het Vitamine G (Groen) programma. "Een uurtje tuinieren doet wonderen." De "stressherstellende functie van de natuur" is bij een groepje volkstuinders in Amsterdam zelfs officieel vastgesteld. Heb je niet van die groene vingers, niet getreurd: de gezondheidswonderen gelden ook voor "een wandeling in het bos, een picknick in het park of een dagje aan het strand". Persoonlijk had ik deze resultaten wel kunnen voorspellen, zowel door mijn korte ervaring met mijn tuin als mijn jarenlange wandelervaring. Tegelijkertijd moeten we sinds de affaire Stapel op ons hoede zijn bij dergelijk onderzoek. Voor je het weet blijken volkstuinders toch eigenlijk hufters te zijn. En is ook wel eens onderzocht wat de negatieve effecten van al dat actieve gedoe in de natuur zijn? Tekenbeten, verzwikte enkels, een verbrande huid, de frustratie van een mislukte oogst of een versleten rug van het sjouwen en spitten, ik noem maar wat. Gelukkig doet een dagje in het groen zitten dan weer wonderen.

zondag 19 februari 2012

Baggermonster


Dit zou zomaar een plaatje van onze @astro_andre uit het ISS kunnen zijn. Waar op aarde vind je zulke fascinerende structuren en bijzondere kleuren? Dat kan ik je precies vertellen: in het slootje rondom ons volkstuinencomplex op de derde dag dooi na een flinke vorstperiode. Als dit ijslandschap weer een vloeibare vorm heeft aangenomen, kan ik daar van de zomer mijn sla en radijsjes mee besproeien. Nu had ik daar al mijn bedenkingen bij, zowel van praktische aard (hoe vul ik mijn gieter zonder zelf in de sloot te vallen) als van kwalitatieve (wat zit er allemaal in dat water), en die werden alleen maar groter bij de aanblik van het geelbruine ijs. De gemeente schijnt over ons water echter razend enthousiast te zijn. Dit jaar gaat zij de sloten uitbaggeren en uit de analyses van de monsters blijkt dat ons slootwater top is. Voorlopig houd ik die sloot toch maar als reserve en richt ik mijn hoop op de voorziening die zowel vriendin D. als vriendin R. opperden: een regenton. En op een zomer met af en toe een buitje.

woensdag 15 februari 2012

Tegel-wijsheid

Bij onze volkstuinvereniging kun je afgedankte trottoirtegels kopen. Handig als je paadjes wilt aanleggen. "Marktplaats!", riep mijn eetclub in koor. "Daar worden hele partijen gratis aangeboden. Je gaat toch geen stoeptegels kópen?" Kennelijk ben ik een beetje wereldvreemd, want dat soort dingen weet ik dus niet. Net zoals ik op Koninginnedag niet naar de vrijmarkt ga, kijk ik ook nooit op Marktplaats. Terwijl ik het juist heel goed vind om spullen te hergebruiken. Ik rekende uit dat ik nog ongeveer 50 tegels nodig heb. Bij de vereniging kost me dat maal 35 cent EUR 17,50. Toch de moeite waard om even op Marktplaats te kijken. En inderdaad hoor: 106 treffers voor "stoeptegels". Gezocht, maar ook aangeboden, "wegens aanleg nieuw terras" of "omdat wij onze tuin hebben veranderd". Maar ook: "moeten wel schoongemaakt worden" en "zelf uit de tuin halen svp". En geen enkele aanbieder bij mij in de buurt natuurlijk. Bovendien heb ik geen auto. Nu vind ik vast wel iemand die mij met het vooruitzicht van een doos verse groenten en aardbeien wil vervoeren en helpen spitten en sjouwen. Best gezellig. En die mensen van Marktplaats ook weer blij. Tegelijkertijd: met een paar loopjes met de kruiwagen rijd ik die tegels van de vereniging dus voor 35 cent per stuk naar mijn tuin. Ja, wat is dan wijsheid?

zondag 12 februari 2012

"Wat kost dat nou?"

Verreweg de meest gestelde vraag als ik vertel over mijn tuin is wat dat nou kost. Dus niet: waar ben je in hemelsnaam aan begonnen, waar ga je de tijd vandaan halen, had je dan altijd al iets met tuinieren, maar nee, gewoon lekker Hollands: hoe duur is zoiets? Een paar dagen terug ontving ik de factuur voor dit jaar, dus ik kan het nu tot op drie cijfers achter de komma nauwkeurig vertellen: EUR 0,523 per vierkante meter per jaar. Da's geen geld hè? Als je bedenkt dat je voor een paar euro per stuk zakjes radijs-, wortel- en courgettezaad koopt en dat daar heul veul zaadjes in zitten, dan kun je wel uitrekenen wanneer je goedkoper uit bent dan bij de supermarkt.

Maar... dat is niet het hele verhaal. Want er zijn ook nog: de contributie van de vereniging (21,91 voor 2012), het lidmaatschap van de landelijke vereniging (24,10 in 2012), het entreegeld (35 euro, eenmalig), kosten voor de sleutel (30 euro, eenmalig) en borg voor de sleutel en de tuin. Dan heb je tuingereedschap nodig (natuurlijk, dat kan ook tweedehands), misschien wat zakken aarde of mest en kan het schuurtje wellicht een likje verf gebruiken. Handschoenen en laarzen mogen uiteraard ook niet ontbreken in het arsenaal. Heb je wat grotere projecten op je planning (een regenton met kraantje of een broeikas neerzetten), dan tikt de meter flink door. En dan heb ik het nog niet over de diepvrieskist met zijn stroomverbruik om al dat lekkers in te bewaren... Je leest weleens als budgettip "ga je  eigen groenten verbouwen!" Moet je zeker doen, maar alleen als je daar lol in hebt, en niet als je (geld én tijd) wilt besparen.

woensdag 8 februari 2012

Wie is de mol?

Een carrière als detective zit er voor mij duidelijk niet in. In mijn fotoblog van 5 februari vroeg ik me af wat dat mysterieuze hoopje aarde zonder sneeuw in mijn tuin was. Ik dacht: wie gooit dat hier nou neer? en zocht naar sporen in de sneeuw. Toen die er niet bleken te zijn, gaf ik het al snel op. Een paar snuggere volgers hadden het wel meteen in de gaten: dit moet natuurlijk het werk van een mol zijn!


O nee, een mol! Die mijn prachtige tuin-in-wording helemaal gaat omploegen! Hoeveel zouden er wel niet zitten!? Er was maar één mogelijkheid. Ik moest van die mol af - op een nette manier. Maar van vangen schijnen ze zoveel stress te krijgen dat ze meestal doodgaan. En ze uitzetten op een andere plek brengt ze in het territorium van een andere mol, wat ze vaak ook niet overleven. Als het je überhaupt lukt om dat beest te pakken te krijgen. O help.

Tot ik een prachtig verhaal van een tuinder elders in Nederland las. Van die mol heb je helemaal niet zoveel last; hij lust jouw groenten namelijk niet. En wat hij wel eet, is voor jou alleen maar een voordeel: allerlei ondergronds gespuis dat jouw groenten wél aantast. En daar is hij maar druk mee: de hele dag gangen graven. En dat in z'n dooie uppie, want zodra kleine mollen groot zijn, gaat het gezin uit elkaar en neemt ieder zijn eigen gebied in. Het beetje aarde dat zo'n mol af en toe omhoogstuwt, schijnt ook nog eens prima potgrond te zijn. Mijn sympathie voor de mol steeg met elke alinea die ik las. Groot was dan ook mijn verontwaardiging toen ik in de kolom naast dit verhaal de "molvriendelijke" methoden zag om die arme beestjes uit de weg te ruimen: zijn gangen laten vollopen met water, er mottenballen in strooien, of visafval, of... glasscherven. Nou ja zeg! Blijf van mijn mol af!

zondag 5 februari 2012

Sneeuwtuin


De tijmtakjes steken uit de sneeuw
Restantje sneeuw op de pruimenboom (1)
Restantje sneeuw op de pruimenboom (2)
De overgebleven groenten
van vorig jaar
worden nu echt lelijk...
hier de doorgeschoten venkel
op de achtergrond
Hieronder ligt het aardbeien- en knoflookbed
Mysterieus hoopje aarde: waarom ligt hier geen sneeuw op?


Het lijkt net of er een vogeltje van
sneeuw op het nestkastje zit

woensdag 1 februari 2012

"Ben jij vegetarisch??"

Nee, ik eet niet vegetarisch en ik ben geen vegetariër. Ik eet namelijk wel af en toe vis, en echte vegetariërs eten geen dode dieren. De meeste mensen vinden dat niet consequent: geen vlees, wel vis. En dan beginnen ze meestal ook nog over leren tassen en schoenen. Tja. Het hangt er maar net vanaf van welke principes je uitgaat. Het kan heel radicaal, zie het voorbeeld van de No Impact Man. Ben je wat praktischer - en eerlijk gezegd: hoe ouder ik word hoe meer ik van principieel naar pragmatisch ga - dan kies je wat voor jou mogelijk-wenselijk-haalbaar is. Mijn Vegatopia-collega Annemieke heeft dat al eens mooi verwoord in een column. Judy is dus niet vega, maar veggie - afgeleid van het geweldige boek 'Veggie in pumps' van Lisette Kreischer, die daarmee in mijn ogen definitief afrekende met het geitenwollensokkenimago van iedereen die geen vlees en/of vis en/of dierlijke producten eet. Veggie = groenten = hip = fun = genieten. Lekker, gezond en bewust dus!