woensdag 28 maart 2012

Nog meer bezoek


Terwijl ik in mijn schuurtje mijn tuinlaarzen weer verwisselde voor gewone schoenen, kwam meneer Eend aangelopen. Net als vriend Roodborst dacht hij zeker dat hier wel wat te halen zou zijn. Wie weet voerde de vorige huurster hem weleens brood. Het is een trotse, parmantige eend. Zijn partner is dan ook geen gewoon bruingespikkeld exemplaar, maar heeft witte en zwarte veren. In de winter zag ik ze steeds in de slootjes dan wel op het ijs rond ons complex, maar hoe meer groen er in de tuinen verrijst, hoe vaker ze daar rondscharrelen. Zonder zich iets aan te trekken van tuingrenzen of zaaisels paraderen ze als de koning en koningin in de rondte, links en rechts happend. Ik besloot meneer Eend maar niet binnen te laten en deed de schuurdeur achter me dicht. Zachtjes kwakend droop hij af.

Meer van mij lezen?
- recept voor bonte bietensalade op Vegatopia
- column Wie zaait... op Fabulous Food Fan

zaterdag 24 maart 2012

Zitten en rondkijken

Ik had vele redenen om aan een volkstuin te beginnen. En die heb ik nog steeds. Zo wil ik gewoon lekker buiten in het zonnetje kunnen zitten. Op mijn balkonnetje lukt dat maar matig vanwege een uit de kluiten gewassen plataan. Die levert bovendien slechts een beperkte natuurbeleving. Vanmiddag ben ik dan ook naar de tuin gegaan om met een kopje thee eens rustig om me heen te kijken. Behalve spittende en snoeiende medetuinders was er opvallend veel te zien. Het was nog maar vier dagen geleden dat ik er was, maar omdat in die dagen weer een warmterecord werd gebroken was er veel veranderd. Alle fruitbomen en -struiken zijn nu echt uit hun winterslaap. De zwarte bes ligt met al redelijk grote groene blaadjes op kop. Het mysterieuze rode knobbeltje blijkt definitief een rabarberplant te zijn. Nieuwe aardbeienplantjes gaan vreemd in een ander bed. Ook nieuwe scheuten framboos duiken ver van hun oorspronkelijke plek op. In de tijmplant zit weer leven. Tussen de bladeren van de vrouwenmantel van vorig jaar, die als oud vuil over de grond dweilen, zitten jonge groene blaadjes. En terwijl ik nog een slokje thee neem komt een zwaluw aangevlogen die even op zijn kop in de deuropening van mijn schuurtje hangt. Ik zie ook weer nieuwe berenklauw de kop opsteken en de eerste paardenbloem staat in bloei. Maar daar ga ik me de volgende keer wel weer mee bezighouden.

woensdag 21 maart 2012

Hap-slik-slik-weg

Zo'n volkstuin is net een live biologieles. Afgelopen week was ik planten van ongewenste plaatsen aan het verwijderen (voor de niet-ecologische tuinder: onkruid aan het wieden), toen het roodborstje kwam aanvliegen. Die heeft met ons complex natuurlijk een prachtig territorium in zijn pootjes. De lekkerste hapjes liggen voor het oprapen met al ons gewoel in die aarde. Het verbaasde mij dus niets dat vriend Roodborst naast me kwam zitten - hij is inmiddels ook al bijna tam. Maar toen ik hem van dichtbij eens goed bekeek, leek het me toch sterk dat hij op mijn regenwormen uit was. Behalve twee enorme spillepootjes heeft hij namelijk ook een heel klein snaveltje. Daarmee scharrelde hij wat in de grond, zeker op zoek naar insecten. Opeens pikte hij een paar keer venijnig voor zich in de grond. Toen hij zich oprichtte had hij de kop (of staart) van een regenworm in dat kleine snaveltje. Hij maakte nog twee slikbewegingen en weg waren die vijf, zes centimeters worm. Ik keek naar zijn mollige buikje, hij knipperde met zijn kraaloogjes en vloog weg. Mooier dan National Geographic.

zondag 18 maart 2012

Onkruid bestaat niet

Voor de ecologische tuinder bestaan er geen ongewenste planten. Hooguit planten die op ongewenste plaatsen groeien. Nou, daar heb ik er wel een paar van. Het schattige tere groen dat naast mijn schuurtje opkwam, blijkt niets minder dan berenklauw. Weten doe ik het niet, maar ik vermoed dat die plant is genoemd naar zijn wortel. Ook als de blaadjes nog maar piep zijn, zit er al een stevige penwortel in de grond, met een forse verdikking en aardig wat vertakkingen. Een iets minder heftige wortel heeft het andere jonge groen in dezelfde strook, volgens mijn buurvrouw zevenblad. Hier zit het venijn in de staart, want haal je die wortel niet helemaal uit de grond, dan komen er weer gezellig nieuwe zevenblaadjes. En "zeven" moet je hier niet te letterlijk nemen, het kunnen er ook zeventig of zevenhonderd worden als je niet uitkijkt. En nou mogen die wel supergezond zijn, je wilt toch ook weleens wat anders eten. Het werd dus tijd voor een middagje planten op ongewenste plaatsen wieden, maar de werkwijze van collegatuinder W. nam ik wel ter harte. Zij laat onbekende plantjes (die geen penwortels hebben) staan, en als ze mooi zijn mogen ze blijven.

woensdag 14 maart 2012

Bedden opmaken


Et voilà! Het eerste bed is gereed. Over een paar maanden is dit stukje overdekt met oranje pompoenen en groene en gele courgettes!
(Hoop ik.)

zaterdag 10 maart 2012

Spitten


Dit is zo ongeveer hoe mijn moestuinbedden er nu uitzien. Niets aan gedaan sinds de laatste oogst. Wil ik na de IJsheiligen gaan zaaien, tot die tijd elk weekend een bed aanpakken en af en toe een vrij weekend kunnen nemen, dan breekt langzamerhand het moment aan dat ik moet starten. Maar waarmee? Omspitten, zegt het ene handboek. Niet doen, zegt het andere. Ruige mest toevoegen, zegt de ervaringsdeskundige van het complex. Alleen natuurlijke compost gebruiken, zegt het stemmetje in mijn hoofd. Gebruik een spade, roept de een. Een spitvork is veel makkelijker, beweert de ander. Iedereen zweert bij zijn eigen methode. Dat maakt het lastig voor de onervaren en perfectionistische tuinder om dan de beste te kiezen. Ik besluit maar weer enig pragmatisme toe te passen. Het idee om alles wat nu in de bedden groeit onder de grond te spitten spreekt me wel aan. Kan het daar lekker composteren en hoef ik het er nu niet allemaal uit te schoffelen. En als ik ga spitten, kan ik ook meteen al die grasranden die ik van mijn eerste klus heb overgehouden onder de grond stoppen. Voeding voor en ophoging van het bed; twee vliegen in één klap. Ik hak dan weliswaar de bestaande bodemstructuur aan flarden, maar hoe voedzaam en luchtig die nu is weet ik niet. De bedden krijgen daarom ook allemaal compost. In mijn eigen vat blijkt toch bruikbare compost te zitten en de algemene hoop van het complex is gelukkig nog net niet helemaal afgegraven. De evaluatie van deze aanpak volgt later dit jaar, als ik ga ontdekken welke kwaliteit groenten en hoeveel onkruid er uit de grond komt.

woensdag 7 maart 2012

Vrouwending

Op de tuin zie ik opvallend veel vrouwen. Rechts heb ik een buurvrouw en links heb ik een buurvrouw. Tegenover me: ook een vrouw. Schuin tegenover me: een stel, waarvan zíj lid is van de vereniging. Zelfs vrouwen met een jong gezin weten tijd te vinden voor een volkstuin (daar moet ik eens een training timemanagement bij gaan volgen!). Ik heb de ledenlijst er eens bij gepakt. En wat blijkt: 60% van onze vereniging is vrouw. Verdere statistieken heb ik niet, dus over verloop (geven vrouwen eerder op dan mannen?) of trends (waren er vroeger meer mannen lid en hebben de vrouwen hen ingehaald?) weet ik niets. Het pad waar mijn tuin aan ligt noemde een van de leden laatst een vrouwenlaantje. En, om eens een andere dwarsstraat te noemen, in het colofon van Tuin&co, mijn nieuwe lijfblad naast de Volkskrant, Yoga magazine en Happinez, staan ook vrijwel alleen meisjesnamen. Net zoals de huidige leden (niet te verwarren met lezers!) van mijn blog allemaal vrouw zijn. Of is dat omdat meer vrouwen dan mannen een weblog bijhouden? Laat ik me maar niet aan analyses en speculaties wagen, maar opmerkelijk is het wel.

PS Vanaf deze week heb ik ook een column op www.fabulousfoodfan.nl!

zondag 4 maart 2012

Kwestie van durven

Een klus waaraan ik me zonder deskundige hulp niet wilde wagen, was het snoeien van mijn fruitbomen. Ik had altijd het idee dat de boom het niet zou overleven als ik de verkeerde tak eruit zou halen of dat er dan geen bloesem meer aan zou komen. De bomenman van ons complex stelt me gerust: het enige wat je echt fout kunt doen met een fruitboom is níet snoeien. Bij jonge bomen is het belangrijk dat je ze tijdig in de juiste vorm snoeit, zodat de takken elkaar niet in de weg gaan zitten en ze maximaal vrucht kunnen dragen. Bij oudere exemplaren zoals die van mij (geschatte leeftijd: 25), maakt het niet zoveel uit. Natuurlijk moet de boom licht en lucht hebben, dus van takken die tegen elkaar aan zitten, kan ik er beter één weghalen. Ook de nieuwe loten van afgelopen seizoen kan ik flink kortwieken. Die zijn toch veel te slap om veel appels te dragen. De bomenman doet voor hoe ik te werk kan gaan. Grote stappen, snel thuis! Zonder blikken of blozen laat hij behoorlijke takken, met flink wat knopjes, op mijn gazon ploffen. Het is allemaal langetermijndenken: op deze manier krijgt de boom ruimte om verder te groeien en verstikt hij zichzelf niet. Ik volg het voorbeeld, zet mijn angst opzij en zet mijn takkenschaar erin.