zaterdag 10 maart 2012

Spitten


Dit is zo ongeveer hoe mijn moestuinbedden er nu uitzien. Niets aan gedaan sinds de laatste oogst. Wil ik na de IJsheiligen gaan zaaien, tot die tijd elk weekend een bed aanpakken en af en toe een vrij weekend kunnen nemen, dan breekt langzamerhand het moment aan dat ik moet starten. Maar waarmee? Omspitten, zegt het ene handboek. Niet doen, zegt het andere. Ruige mest toevoegen, zegt de ervaringsdeskundige van het complex. Alleen natuurlijke compost gebruiken, zegt het stemmetje in mijn hoofd. Gebruik een spade, roept de een. Een spitvork is veel makkelijker, beweert de ander. Iedereen zweert bij zijn eigen methode. Dat maakt het lastig voor de onervaren en perfectionistische tuinder om dan de beste te kiezen. Ik besluit maar weer enig pragmatisme toe te passen. Het idee om alles wat nu in de bedden groeit onder de grond te spitten spreekt me wel aan. Kan het daar lekker composteren en hoef ik het er nu niet allemaal uit te schoffelen. En als ik ga spitten, kan ik ook meteen al die grasranden die ik van mijn eerste klus heb overgehouden onder de grond stoppen. Voeding voor en ophoging van het bed; twee vliegen in één klap. Ik hak dan weliswaar de bestaande bodemstructuur aan flarden, maar hoe voedzaam en luchtig die nu is weet ik niet. De bedden krijgen daarom ook allemaal compost. In mijn eigen vat blijkt toch bruikbare compost te zitten en de algemene hoop van het complex is gelukkig nog net niet helemaal afgegraven. De evaluatie van deze aanpak volgt later dit jaar, als ik ga ontdekken welke kwaliteit groenten en hoeveel onkruid er uit de grond komt.

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen