woensdag 16 mei 2012

De veenmol

“Heb je al eens een veenmol gezien?”, vroeg buurvrouw J., terwijl ze het bruine insect tussen haar vingers hield geklemd. Toevallig had ik net die week de eer gehad en had ik er een uur eerder eentje gefotografeerd. Ik was er niet zo van geschrokken als ik had verwacht. Die beesten waren bij mij namelijk aangekondigd als “prehistorisch” en “buitenaards”, maar zo erg is het nu ook weer niet. Een uit de kluiten gewassen krekel, met vooral een grote kop, twee voorpoten als graafmachines en twee typische uitsteeksels aan het achterlijf.
De veenmol, ware grootte: een paar centimeter
“Wat heb je ermee gedaan?”, informeerde J. Eh... gewoon weer in de aarde laten wegkruipen dus. Zelf is zij niet meer zo zachtzinnig met de veenmol, vertelde ze. Zeker niet sinds ze vorig jaar geen enkele aardappel had waar géén hapje uit was genomen. Vroeger bracht ze ze nog in een potje naar het bos, maar tegenwoordig vermorzelt ze die veelvraten onder haar schoen. Dit jaar was ze er al een stuk of tien tegengekomen. Ik hoopte eerlijk gezegd dat de twee exemplaren die ik in één week had gezien één en dezelfde zijn, want op Wikipedia las ik dat het vrouwtje wel 300 eitjes kan leggen. En dan kun je het echt wel schudden met je ondergrondse groenten, want veenmollen zijn echte omnivoren. Ze eten insecten, maar net zo lief jouw zorgvuldige gezaaide groenten. Dus waar is Vriend Mol nu ik hem nodig heb? Die lust die veenmollen rauw, maar sinds de molshopen in februari is er geen spoor meer van hem te bekennen. Ik moet het dus maar afwachten. Misschien valt het mee en moet ik er geen slecht voorteken in zien dat die beesten precies zaten in het bed dat klaarligt om er wortelgewassen in te zaaien…
De veenmol kan kennelijk niet goed tegen daglicht
en graaft zich als een speer weer in


1 opmerking: