zondag 6 mei 2012

Nieuw grasbeleid

In een eerder stadium had ik besloten mijn gras een mooi weidebloemenveldje te laten worden. Het is hier immers de Keukenhof niet. Ik werd bevestigd in mijn keuze toen ik las dat paardenbloemen veel insecten aantrekken. En die zijn natuurlijk zeer welkom in mijn fruitbomen in datzelfde grasveldje. Ik zou gewoon de bloemen plukken voordat de pluizenbollen uiteen zouden waaien naar de tuinen van de buren, dat leek me een prima beleid. Echter, er kwamen er wel steeds méér. Daar viel bijna niet tegenop te plukken. Maar wat de doorslag gaf tot een beleidsherziening was het prehistorische (en dus onverwoestbare) groen dat heel geniepig overal in het gras opduikt. Nu moet je er nog voor op de grond gaan liggen om het te zien (zie foto), maar leer mij dat heermoes kennen. Tijd om de handleiding van de motormaaier te bestuderen!
Voordat ik aan de instructies van de maaier toekwam, moest ik mij eerst door een hele reeks waarschuwingen heen worstelen. Draag geen open schoenen! Pas op met dassen en foulards! Bind losse haren vast! Maai niet als er dieren of andere personen, met name kinderen, in de buurt zijn! Toen ik die had gehad, kwam er nog een hele trits voorschriften. Het mes moet geslepen worden, het luchtfilter moet schoon zijn – juist wel of juist niet in een sopje, daar wil ik vanaf zijn. De geluiddemper moet schoon zijn. Wel met water, niet met sop, en de binnenkant alleen met perslucht schoonblazen – als ik het goed heb onthouden. Er moet zowel olie als benzine in. En die mag er dan weer niet langer dan een maand in zitten. (De maaier staat al zeker een half jaar ongebruikt en met een bijna volle tank in mijn schuurtje.) De moed zonk me in de schoenen. Zo’n gevaarlijk ding en dan ook nog zoveel onderhoud. Ik overwoog hem op Marktplaats te zetten en een handmaaier uit de werkschuur te gaan halen. Maar ja, de vorige huurster had hem toch niet voor niets gekocht!
Ik plaatste het gevaarte op het gras, zette de ene hendel in de versnelling, haalde de andere hendel naar me toe en trok aan de startkabel. Niets. Misschien wat harder trekken. Nog niets. Nog harder dan. Een heel klein prutteltje, maar verder niets. Na nog een stuk of vijftien verwoede pogingen had ik twee sneeën in mijn vingers van de startkabel (zelfs hierbij moet je dus handschoenen aan), het lipje van de startkabel afgebroken, pijn in mijn arm en het hele ding in gedachten alweer op Marktplaats gezet. Toen verscheen de redder in nood: buurvrouw Y. Die had de vorige huurster ook met het ding zien worstelen. Ha! Het ligt dus niet aan mij. Met een air van “laat mij maar even” deed Y. twee pogingen. En ja hoor, de motor sloeg aan. Oh! Het ligt dus toch aan mij. Opgelucht maaide ik mijn hele veldje. Waarbij de spierpijn overigens flink toenam, want echt lekker handzaam en wendbaar is dat ding niet. En een herrie en een stank! Hoewel ik daar wel een verklaring voor kan bedenken. Want bij de laatste meters zag ik dat de machine nog steeds in de versnelling stond…

Tevreden met het resultaat. Nu elke week
dat ding aan de praat zien te krijgen...
 PS Trek in een Mexicaanse salade? Lees mijn recept op Vegatopia.

2 opmerkingen: