woensdag 27 juni 2012

Rood

Als je komt aanlopen bij mijn tuin, valt in eerste instantie het groen van het gras en het geel van de vrouwenmantel op. Kijk je daarachter omhoog, dan zie je het donkergroen van het schuurtje en de witte wolk van de jasmijn die nu op het hoogtepunt is. Ga je de tuin van dichtbij bekijken, dan zie je overal rode accenten. De rabarber, aalbessen en aardbeien heb ik grotendeels geoogst, maar dan nog is de trend in de moestuin onmiskenbaar rood!

De radijsjes zijn tot nu toe de bestlopende groenten in de moestuinbedden.


Inmiddels goed te onderscheiden van het onkruid eromheen: de rode biet (ware grootte: nog geen 10 cm...)


De bloemen van de kapucijners zijn nóg mooier dan die van de rijsdoperwten (die zijn wit).


Het gaat goed met de frambozen!


Dat geldt ook voor de fruitbomen; hier een paar heerlijke rode appelwangetjes van de ene appelboom.


De zwarte bes die een kruisbes bleek te zijn, blijkt dat nu toch niet te zijn! De verwarring is begrijpelijk: de jostabes is een kruising tussen kruisbes en zwarte bes.


En ook dit is niet wat het lijkt: geen aardbei, geen bosaardbei, maar een schijnaardbei. Te onderscheiden door de gele bloemetjes eerder in het seizoen.






zondag 24 juni 2012

Tweede en laatste kans


Het leek zo goed te gaan in het bed van de vruchtgewassen. Mijn afgekeken methode met plastic bekers hield de slakken mooi op afstand van mijn jonge courgette- en pompoenplantjes. Maar in de loop van de weken werden de plantjes toch steeds kleiner in plaats van groter. Het kan het matige weer zijn geweest, of misschien waren het de kauwen/eenden/eksters. Het grote aantal slijmerige sporen overal in de tuin doet mij echter vermoeden dat het toch de slakken waren. Helaas heb ik geen webcam om dat te controleren en zie ik alleen het resultaat.
In mijn schuurtje had ik nog één courgette- en één pompoenplantje. Na de volgende nieuwe maan wilde ik die zo snel mogelijk in de tuin zetten, maar dan wel met een betere bescherming. Sommige tuinders op ons complex maken van hun moestuinbedden een ware vesting. In stevige kooien van palen en gaas moeten hun groenten zonder aanvallen van buitenaf kunnen groeien. Maar dat strookt voor mij niet met lekker werken in de open lucht. Een mini-vesting rondom mijn twee overgebleven plantjes leek me echter wel slim. Want ik verheug me nog steeds mateloos op die eigen courgettes en courgettebloemen! En dus ging ik aan de slag met gaas en plastic – en een net voor het geval de vogels hier toch ook een aandeel in hebben.
Even dreigde het fort in gevaar te komen door het aangekondigde noodweer van afgelopen donderdag. Snel heb ik de constructie toen met bakstenen aan touwen verstevigd. En het hield! Als die slakken er nou nóg niet met hun poten eh… er nu nog niet van afblijven, graaf ik er ook nog een biergracht omheen.

woensdag 20 juni 2012

Het eerste avondmaal

Rabarber moet je oogsten vóór de langste dag. Dat beweert althans vriendin D. – of liever gezegd haar vader, die al zijn hele huwelijk een moestuin heeft. Ik heb deze wijsheid nog niet in de literatuur teruggevonden, maar ik vond het wel een mooi excuus om deze week mijn eerste maaltje uit de tuin te oogsten. Afgelopen winter was het rode knobbeltje achter in de tuin een van de vele verrassingen: ik bleek een rabarberplant te hebben. Aanvankelijk wilde hij niet zo lekker groeien, maar met wat compost en een paar keer een flinke boost van mijn zelfgemaakte gier kwamen er toch voldoende mooie stengels tevoorschijn.
Ik wist al wat ik hiervan ging maken: een recept van Tertia op Vegatopia. Aanvankelijk wilde ik het blad van de rabarberstengels uit mijn fietstas laten steken om aan de hele wereld te laten zien dat ik mijn eigen verse rabarber ging eten, maar ik vond het toch praktischer om het blad meteen in het compostvat achter te laten. Thuis ging ik direct aan de slag, dus verser kon het niet. Ik maakte er een Zwitserse rösti met geitenkaas bij, van een grappige site waarvan ik nog nooit had gehoord. Als toetje at ik soja-ijs met vanillesmaak, bedolven onder de aalbessen van eigen struik. Een echt feestmaal!
 



















PS Intussen voer ik een hevige strijd tegen de naaktslakken in mijn tuin. Komend weekend tekst en uitleg mét foto's op mijn weblog, nu alvast een voorproefje in mijn nieuwe column op Fabulous Food Fan.

zaterdag 16 juni 2012

Eerste oogst

Als ik over ons complex loop, doe ik mijn best mij niet te laten frustreren door al die afgeladen capucijner- en tuinboonstaken, grote rabarberplanten, prei- en wortelloof in andere tuinen. En ik probeer al helemaal niet jaloers te worden als ik iemand met een bak aardbeien of krop sla onder zijn arm de tuin zie uitkomen. Mijn tijd komt nog wel – wacht maar tot mijn appels rijp zijn, ha! De meeste tuinders zijn overduidelijk a) dit jaar veel eerder dan ik begonnen met zaaien en planten en b) weten hoe ze dat moeten doen. Dat het bij mij nog geen storm loopt is dus niet zo verwonderlijk. Desalniettemin kwam ik afgelopen week twee keer blij thuis met wat opbrengst uit eigen tuin.

Erg verrast was ik door de radijsjes (die in het verkeerde bed staan): niet aangevreten door slakken, veenmollen of wat dan ook, en ondanks het matige weer binnen vier weken klaar om op te eten! Lekker scherp van smaak. Naar een niet-aangevreten aardbei is het goed zoeken, maar daar vond ik er toch zowaar een paar van. De aalbes heb ik bevrijd van de haagwinde die de struik haast verstikte. Omdat de vogels daar nog wat hebben laten hangen, heb ik er vervolgens snel een net overheen gedaan. De rijpe besjes van een gesneuveld takje smaakten heerlijk zoet. Daarnaast heb ik mezelf voor het weekend op een mooi boeket getrakteerd: vrouwenmantel met “onkruid”.

woensdag 13 juni 2012

Motorpech

Het wilde maar niet lukken met de grasmaaier. Na die ene dramatische keer kreeg ik hem nog één maal met veel pijn en moeite gestart, maar na een minuut pruttelen liet het ding het stinkend en rokend definitief afweten. Met mijn beperkte technische kennis ging ik toch maar eens op onderzoek en wat bleek? Het oliepeil was te hoog en de buitenkant was vettig. Zelfs het filter was doordrenkt van…? “Olie”, zei mijn vader beslist. Met een gemengd gevoel van opluchting (er was dus toch echt iets aan de hand, het lag niet aan mij!) en irritatie (dit zou weer tijd en geld gaan kosten), belde ik de winkel. De garantietermijn is nog niet verlopen, maar ja, als de vorige gebruiker te veel olie in de machine heeft gedaan heb je daar natuurlijk niets aan. Voor een paar tientjes kwamen ze hem ophalen, zouden ze hem repareren en weer terugbrengen. Leek me een sympathieke deal. Intussen groeide het gras natuurlijk lekker door, en dan niet alleen de oorspronkelijke groene sprietjes, maar ook allerlei andere prachtige grassen met véél zaden…
Na een paar weken werd mijn maaier weer afgeleverd. “Kunt u één keer voordoen hoe ik hem nou goed moet starten?”, vroeg ik de meneer. “Ik ben alleen maar de chauffeur en weet niets van grasmaaiers”, was het teleurstellende antwoord. Oké, op eigen kracht dan maar. Maar die is blijkbaar echt te gering, want ik kreeg hem wéér niet aan. Ik weet het, het is maar een grasmaaier, maar het huilen stond me even nader dan het lachen. Opeens herinnerde ik me een zinsnede uit de handleiding: “zet de machine op een vlakke ondergrond”. In een ultieme poging zette ik de maaier op het stenen pad en trok nog eens flink aan de startkabel. En warempel, hij deed het! Of dit nu geluk of wijsheid was, zal de volgende keer blijken.
























PS Dit seizoen nog op de valreep verse asperges eten? Mijn sinaasappelrisotto met asperges staat op Vegatopia!

zaterdag 9 juni 2012

Zeldzame gast

“Heb je gezien dat je rupsen hebt?” Mijn vader wees naar een van de braakliggende stukjes in mijn tuin. Vanuit mijn ooghoek had ik wel opgemerkt dat die toortsachtige plant wat korter en rafeliger was geworden en dat er iets wittigs op zat, maar ik had er nog geen aandacht aan besteed. Toen ik dat wel deed, viel ik stil van bewondering. Dit waren zonder twijfel de mooiste rupsen die ik ooit had gezien!

Wat een geluk dat ik dit deel van de tuin nog niet had omgespit. Volgens de oorspronkelijke planning had dit allang een ingezaaid bed moeten zijn, maar ja, inmiddels weet ik dat je dat niet zomaar even doet… En nu kreeg ik dus deze fascinerende rupsen cadeau. Dat moeten wel schitterende vlinders worden! De snelste (of oké, de meest luie) manier om te ontdekken welke is tegenwoordig niet meer zelf te gaan zoeken, maar dat gewoon even te vragen op Twitter. En ja hoor, met dank aan Antoinet en Coby had ik binnen een paar uur het antwoord in mijn tijdlijn: dit moet de zeldzame helmkruidvlinderrups of de nog zeldzamere kuifvlinderrups zijn. Wauw, een zeldzame vlinder! In gedachten zag ik al drommen fotografen zich verdringen in mijn tuin, terwijl ik interviews gaf aan regionale kranten en geïnteresseerde ecologen. Daarbij steeds herhalend dat het puur toeval was, want dat deze plant eigenlijk allang had moeten plaatsmaken voor koolgewassen.
De ontgoocheling kwam de volgende ochtend, toen de Vlinderstichting zich in mijn tijdlijn meldde met een buitengewoon interessant artikel over beide vlindersoorten. Niet alleen zijn die dus al gefotografeerd en beschreven, volgens het bijbehorende landkaartje komen ze ook nog eens in het hele land voor! Daar ging mijn primeur voor de krant. Bovendien blijken deze rupsen uit te groeien tot nachtvlinders, dus ik kan overdag niet eens genieten van prachtig getekende fladderende vleugels. De rupsen hoeven zich geen zorgen te maken, ik laat ze rustig zitten tot ze uitvliegen. Maar dan gaat het restant van de toorts in het compostvat en gaan de koolzaden in de grond. Daarna zal het een kwestie van tijd zijn tot de volgende vlinder zich aandient: juist ja, het koolwitje. Eén keer raden waarom die zo heet, waar die eitjes legt en waar die rupsen zich te goed aan doen…
PS Zin in iets lekker hartigs? Het recept van mijn Italiaanse muffins staat nu op Vegatopia!

woensdag 6 juni 2012

Bonte bak

Aan een van de zijden van het magisch vierkant in mijn grasveld zit een koude bak. Zo'n bak waar je heel vroeg in het voorjaar een glasplaat overheen kunt leggen, zodat daaronder je eerste zaadjes alvast beschermd kunnen ontkiemen. Aangezien ik hem daar dit jaar niet voor heb gebruikt, werd het steeds meer een bonte bak, waarin je alle soorten onkruid van ons complex kunt bestuderen.
Ik twijfelde nog wat ik in de zomer met de bak zou doen - een groenbemester leek me bijvoorbeeld handig met het oog op het bedoelde gebruik volgend voorjaar - tot ik in tegelnood kwam. Het blijkt namelijk nog niet zo eenvoudig om makkelijk aan goede tegels te komen voor paadjes tussen de groentebedden. Daarop heb ik de koude bak maar ontmanteld, zodat ik nu tenminste langs mijn zaailingen kan lopen.

Niet getreurd om de koude bak; in de Gamma-krant zag ik al een prachtige kweekbak. Die hoeft maar een paar maandjes in de tuin te staan, en niet per se in het vierkant. Want ik denk dat ik daar nu een paar mooie bessenstruiken ga zetten!


zondag 3 juni 2012

Nu of nooit

Mijn gereanimeerde courgette- en pompoenplantjes moesten hoognodig de grond in. Na mijn afwezigheid vorig weekend waren ze met een plons water wel weer aardig opgefleurd, maar ik zag ze snakken naar voedingrijke aarde. Na het weekend zou het weer volle maan zijn en vruchtgewassen zaai en plant je het best bij wassende maan. Bovendien was het zondag perigeum, de maandelijkse kortste afstand tussen aarde en maan, en dan laat je de tuin beter met rust. Het weekendweerbericht voorspelde ook nog eens “vandaag zon, morgen nat”, dus zaterdagmiddag dacht ik: nu of nooit. Er was slechts één hindernis te nemen: het bed dat ik een paar maanden geleden al voor deze gewassen had omgespit en klaargemaakt, was weer volledig dichtgegroeid.


En zo was ik dus weer een middagje zoet met het verwijderen van uitbundig groen met blauwe, roze en oranje bloemetjes (geen idee waar dat allemaal vandaan is gekomen) en uiteraard een berg heermoes. Ik kwam ook weer één veenmol tegen – en wel een dode. Het leek me een vers lijk, dus misschien was hij niet snel genoeg geweest voor mijn spitvork.
De jonge plantjes (een groene en een gele courgette en twee soorten pompoen) heb ik beschermd tegen slakken met plastic bekers. Afgekeken van mijn medetuinders, die ook allemaal plastic flessen, bekertjes en bloempotten om hun jonge gewassen hebben gezet. Het schijnt dat slakken daarvan afglijden en dat leek mij de meest slakvriendelijke methode om ze bij mijn plantjes weg te houden. Ik trakteerde de plantjes op slootwater vermengd met gier, nadat ik ook al extra compost door het bed had gemengd. Nu maar hopen dat ze het met zoveel verwennerij goed gaan doen!