woensdag 18 juli 2012

Schade opnemen

Voor het eerst sinds de overvloedige regenval ging ik weer naar de tuin. Enigszins gealarmeerd door een fotoreportage in de nieuwsbrief van ons complex, met de titel Sawa. De tuinen op de foto’s leken inderdaad meer op rijstvelden dan op slabedden. Gelukkig zag ik mijn stukje grond er niet tussen staan en aangekomen bij mijn tuin werd ik ook niet verrast door een spontane vijver. Maar ook bij mij heeft het weer van de laatste tijd de begroeiing geen goed gedaan. De vrouwenmantel ligt zielig platgedrukt tegen de grond, de bietjes staan een beetje te verregenen en het gras ligt bezaaid met afgevallen, rottende appels en pruimen. Zelfs met de tweede lichting radijsjes (“lukt altijd”) is het niks geworden. Over de ravage die de slakken hebben aangericht zal ik het deze keer maar niet hebben.
Verrassingen waren er ook weer. De stokroosjes-in-wording staan erbij alsof er niets aan de hand is. In het “kruidenbed” (restant van vorig jaar: een dode lavendel, een halfdode tijmplant en een gigantische citroenmelisse) zijn woeste bossen mooie bloemen verschenen. Ik meen prikneuzen te herkennen, en verder is het iets met roze en iets met gele bloemen. Het bakje dat ik had meegenomen om de laatste jostabessen in te doen kon weer leeg mee terug, want de vogels waren me voor geweest. Eindelijk had ik wel een paar frambozen te pakken.
Het grasveld was zó zompig dat ik er niet overheen durfde met de motormaaier en ook de grond in de moestuinbedden voelt totaal anders aan dan een maand geleden. Het deed me denken aan vroeger op het strand, waar je, als je ging graven, heel snel bij het water uitkwam. Zelfs het geluid was hetzelfde.
Tijd om vooruit te kijken en omhoog. Er worden hogere temperaturen en minder neerslag verwacht en ook aan de andere appelboom beginnen de vruchten nu mooi rood te kleuren. Het is half juli en daags voor nieuwe maan, dus ik waag het er dit jaar nog één keer op met venkel, radijs en rode biet – hoewel het volgens de verpakking voor die laatste eigenlijk al te laat is. Om de overgebleven courgetteplanten strooi ik nog wat koffie – mijn nieuwste wapen in de strijd tegen de slakken. Nu maar even duimen dat het weer vanaf komend weekend inderdaad verbetert.

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen