zondag 21 april 2013

Voorjaar!

Ik vind het vreemde uitdrukkingen. "Het is te koud voor de tijd van het jaar" en "de natuur loopt achter". Alsof die oeroude natuur zich iets aantrekt van onze huidige meteorologische statistieken (sinds 1901). En alsof het warm, zonnig weer moet zijn om lekker buiten te kunnen zijn. Mijn fijnste buitendagen in de winter van 2013 waren twee wandeldagen rond het vriespunt. Eentje met natte sneeuw door de duinen en de andere met oostenwind (in de rug, dat dan wel) over de heide. Een dun laagje sneeuw, ijsdruppels aan de boomtakken. Prachtig!

Maar inderdaad, de voorjaarsbollen verschenen wat later dan we gewend zijn. Elke keer fietste ik met dezelfde gedachte naar de tuin: zouden de krokussen al opgekomen zijn?? In de tweede week van april was het zover: alle vroege voorjaarsplanten tegelijk in bloei! De krokussen houden het inmiddels alweer voor gezien, dus nu kijk ik reikhalzend uit naar de tulpen.

De narcissen hebben zich dit jaar
verder over het gras verspreid
Naast het schuurtje nu het wit van de sneeuwklokjes
 en straks het wit van de jasmijn


Van het zakje "gemengde krokussen" deden eigenlijk alleen de paarse exemplaren het

Gezien zijn naam had ik 'm eerder verwacht, maar hij verscheen pas anderhalve week geleden: de sneeuwroem

Ook aan de appelbomen zie je dat het voorjaar wordt

En dat betekent natuurlijk dat er ook allerlei ander groen tevoorschijn komt,
zoals hier een baby-berenklauwtje

zaterdag 6 april 2013

Van dik hout...

Elk tuinseizoen kent een aantal harde deadlines. De eerste van dit jaar, het snoeien van de appelbomen vóór half maart, heb ik gehaald. Tussen twee sneeuw- en vorstperiodes in heb ik de bomen onder handen genomen. Vorig jaar vond ik dat ik ze heel heldhaftig had gesnoeid, maar toen ze eenmaal in blad stonden zag ik dat ik toch een beetje voorzichtig was geweest. Ook vielen er wel erg veel appels te pletter op de stenen van het algemene tuinpad of lagen weg te kwijnen in de bedden van buurvrouw J. Dit jaar moest ik het grondiger aanpakken, zodat de vruchten hooguit een zachte landing in mijn gras krijgen. Ik kreeg echter slapeloze nachten van het beeld van mezelf op een ladder, armen tekortkomend om me vast te houden en tegelijkertijd te snoeien. Gelukkig vond ik in de werkschuur een takkenschaar met een heel lange steel en een trekkoord (het ding heeft vast een mooie naam) en was ik gered.

Nog een belangrijk snoeicriterium: ik moet met de grasmaaier makkelijk om de boom heen kunnen

Geen appels meer in de borders van de buurvrouw
 
De handige takkenschaar van de vereniging
Maar er was meer gereedschap nodig voor deze rigoureuze snoeibeurt
P.S. Deze keer geen recept, maar een kookboekrecensie van mij op Vegatopia.