vrijdag 16 augustus 2013

De schurft in

Het was me al wel opgevallen dat er plekjes op de appels in mijn ene appelboom zaten, maar ik besteedde er niet te veel aandacht aan. Alsof ze daarmee zouden verdwijnen. Toen ik echter het eerste beschimmelde exemplaar in het gras zag liggen, sloeg ik alarm op Twitter.




Dankzij de retweet van smultuinder Claudia had ik binnen tien minuten het juiste antwoord op de vraag waar mijn appels last van hebben: “Heel veel fruitschurft”. De walnootbomenkweker voegde er geruststellend aan toe: “Ziet er niet uit maar na het schillen gewoon te eten”. Toen een fruitbomenkweker en een co-auteur van de Groente & Fruit Encyclopedie met hetzelfde antwoord kwamen had ik voldoende zekerheid. De laatste voegde ook nog een link naar zijn site toe.

Appelschurft ontstaat in een koud en nat voorjaar. Het was me dus direct duidelijk waarom ik er vorig jaar geen last van had en dit jaar wel. De schimmel wordt actief als het blad bij een bepaalde temperatuur maar lang genoeg nat blijft. Dat geeft lelijke plekjes op de vruchten en de bladeren. De appels vervormen daardoor ook een beetje en de schurftplekken worden uiteindelijk kurkachtig. De boom gaat er niet aan dood, maar echt bevorderlijk is het nu ook weer niet.
Het meest gegeven advies tegen appelschurft is in mijn situatie meteen het minst bruikbare: een minder gevoelig ras aanplanten. Voor de andere adviezen is het nu te laat: de kroon goed open snoeien (ik heb behoorlijk mijn best gedaan in maart) en in het voorjaar spuiten. In mijn ecologische geval dan met heermoesextract en niet met spul uit een potje. Hoe precies weet ik niet, want heermoes komt pas op als het extract al in de boom had moeten zitten. Ook heb ik niet echt de faciliteiten om een kilo heermoes te koken in tien liter water en vervolgens tien keer te zeven.
Een andere tip is het blad steeds wegharken, zodat er geen bladeren met schimmelsporen bij de boom achterblijven. Nu heb ik het afgelopen seizoen heel fanatiek lopen harken, maar om een andere reden, namelijk bruine plekken in het gras voorkomen. Het blad en de afgevallen appels heb ik gecomposteerd… in mijn eigen tuin. Nu maakt dat waarschijnlijk niet uit, want ik vermoed dat de sporen allang in mijn tuin zaten en anders kunnen ze ook nog van honderden meters ver komen aanwaaien. Voor dit jaar is mijn hoop dus gevestigd op de andere appelboom en die ziet er veelbelovend uit!

 
P.S. Op Vegatopia verschenen de afgelopen tijd de volgende recepten van mij: oosterse burgers met zeewier, powerontbijt met quinoa en het overheerlijke toetje shrikhand.